پلاسکو

پلاسکو در آتش نسوخت تا از بین برود، و بگوییم از بین رفت و در سوگ از بین رفتنش ماتم بگیریم، پلاسکو و باید روشنگر باشد و چشم های به خواب رفته را شستشو دهد:

شب تلخی است خدا رحم کند,فردا را...
پدرم سوخت, خدا پخش کند دریا را:
بر سر شهر که تو زنده به آتش دادی...
تک ستون وطن خانه ی ما, بابا را

"ابرهیمی" به لقب لیک تنت می سوزد
که "گلستان" نشد و خانه ی ما ویران شد
جای" برف دی امسال" خداوند چرا؟
ابر آتش به سر خانه ی ما طهران شد

غزل رفتن تو جسم مرا آتش زد
آنقدر سوخت, که انگار مرا "آرش" زد
ما چه کردیم که"شه نامه ی "ما تاریک است؟
تو بگو قرعه ی این ننگ که بر نامش زد

باید از روی تو این خانه چراغان می شد
باید از سختی تو راه من آسان می شد
بغلم کن پدرم وقت جدایی آمد
کاش صد سال دگر عازم طهران می شد

تقدیم به وطنم و پدران و جوانانی که از دادن خون خود برای خاموش کردن آتش هراسی ندارند...
روحشان شاد و یادشان گرامی

علیرضا ابوالحسنی
"پژواک"

چنل اختصاصی تلگرامم :@A_pezhvak

برای ارتباط مستقیم با من هم می توانید به نشانی تلگرامی من مراحعه نمایید:@ AA_pezhvak